fbpx
logo
Szukaj
open close
logo
Szukaj
Szukaj

Pamiętnik Ani – cz.7 – Leczenie (3)

Pobierz aplikację

i zacznij pracę nad swoją dietę!

Slider

Tagi

Pamiętnik Ani – cz.7 – Leczenie (3)

Blog Ajwen pamiętnik Ani motywacja

Tak, pójdę do szpitala – taką decyzję podejmowałam niejednokrotnie. Dat moich hospitalizacji już nawet nie pamiętam. Zresztą, nie ma to znaczenia. O szpitalu, jako konieczności, słyszałam od pierwszej wizyty u psychiatry. Każde kolejne spotkanie z lekarzem, sprowadzało się do powtarzanych niczym mantra słów, że bez tego nie wyzdrowieję i wypisaniu pliku recept. Leczenie zamknięte mnie przerażało. Przerażało mnie w nim dokładnie wszystko. Psychiatryk. Stary budynek z czerwonej cegły. Miejsce bez klamek w oknach. Bez luster. Pacjenci snujący się bez celu po korytarzach. Kaftany bezpieczeństwa. Na zmianę, cisza i krzyk- jedno i drugie nie do zniesienia. Taki kadr z filmów rysowały w mojej głowie jego obraz. Rzeczywistość okazała się jeszcze straszniejsza. Teraz główną bohaterką stałam się ja, a filmowe obrazy moim realnym światem.

*Tak bardzo bałam się tego dnia. Nadal się go boję. Chciałabym, żeby on i ten czas spędzony tutaj stały się już przeszłością. Stoję na korytarzu, co jakiś czas ktoś przechodzi: pacjentka, pacjent. Nadgarstki, pocięte. Napis śmierć wyryty na skórze. Strach, zdziwienie, strach. Strach i te oczy patrzące, ale nie widzące. Pustka ich oczu tak przerażająca, tak bezkresna. Pustka, w której topi się każdy przebłysk radości, uśmiechu, życia… Nie ma stąd wyjścia, drzwi na szyfr, w oknach kraty… Okna? Po co w ogóle okna? To miejsce to chyba jakiś żart. Drzwi zatrzasnęły się za plecami moich rodziców. Nie, to nie żart, to koszmar. Koszmar, który właśnie stał się moją rzeczywistością.

W szpitalu niedaleko mojego miejsca zamieszkania byłam trzykrotnie. Później zaliczyłam jeszcze dwa inne oddziały szpitalne oraz leczenie prywatne. Pomijając prywatny ośrodek, to tylko jedno z tych miejsc oferowało solidną psychoterapię – ale. No właśnie to było duże ale. By się tam dostać, musiałam przejść tzw. rozmowę kwalifikacyjną i spełniać wymóg odpowiedniego BMI. Gdy oba te warunki zostały przeze mnie spełnione, miałam spokojnie czekać na miejsce. Telefon zadzwonił pół roku później.

Całe moje leczenie w ośrodkach zamkniętych trwało w sumie prawie dwa lata. Czy mi pomogło? Na pewno to miejsce gdzie odbywała się psychoterapia tak. Natomiast reszta? Bez wątpienia bardzo wpłynęła na moją psychikę i zdrowie. Do niedawna z dużym żalem i ogromnym poczuciem krzywdy myślałam szczególnie o jednym z tych miejsc. Teraz? Teraz wiem, że również dzięki tym kilku miesiącom, spędzonym w tym konkretnym szpitalu psychiatrycznym, jestem tym kim jestem i tu gdzie jestem. A za to „teraz” jestem ogromnie wdzięczna.

* Szpital psychiatryczny, 30.05.2007 r. Dzień 1.

Przeczytaj poprzednie części!
Uwaga – ważne informacje, przeczytaj zanim zastosujesz lub skopiujesz!

Autor



Iwona Wierzbicka

Tak, pójdę do szpitala – taką decyzję podejmowałam niejednokrotnie. Dat moich hospitalizacji już nawet nie pamiętam. Zresztą, nie ma to znaczenia. O szpitalu, jako konieczności, słyszałam od pierwszej wizyty u psychiatry. Każde kolejne spotkanie z lekarzem, sprowadzało się do powtarzanych niczym mantra słów, że bez tego nie wyzdrowieję i wypisaniu pliku recept. Leczenie zamknięte mnie przerażało. Przerażało mnie w nim dokładnie wszystko. Psychiatryk. Stary budynek z czerwonej cegły. Miejsce bez klamek w oknach. Bez luster. Pacjenci snujący się bez celu po korytarzach. Kaftany bezpieczeństwa. Na zmianę, cisza i krzyk- jedno i drugie nie do zniesienia. Taki kadr z filmów rysowały w mojej głowie jego obraz. Rzeczywistość okazała się jeszcze straszniejsza. Teraz główną bohaterką stałam się ja, a filmowe obrazy moim realnym światem.

*Tak bardzo bałam się tego dnia. Nadal się go boję. Chciałabym, żeby on i ten czas spędzony tutaj stały się już przeszłością. Stoję na korytarzu, co jakiś czas ktoś przechodzi: pacjentka, pacjent. Nadgarstki, pocięte. Napis śmierć wyryty na skórze. Strach, zdziwienie, strach. Strach i te oczy patrzące, ale nie widzące. Pustka ich oczu tak przerażająca, tak bezkresna. Pustka, w której topi się każdy przebłysk radości, uśmiechu, życia… Nie ma stąd wyjścia, drzwi na szyfr, w oknach kraty… Okna? Po co w ogóle okna? To miejsce to chyba jakiś żart. Drzwi zatrzasnęły się za plecami moich rodziców. Nie, to nie żart, to koszmar. Koszmar, który właśnie stał się moją rzeczywistością.

W szpitalu niedaleko mojego miejsca zamieszkania byłam trzykrotnie. Później zaliczyłam jeszcze dwa inne oddziały szpitalne oraz leczenie prywatne. Pomijając prywatny ośrodek, to tylko jedno z tych miejsc oferowało solidną psychoterapię – ale. No właśnie to było duże ale. By się tam dostać, musiałam przejść tzw. rozmowę kwalifikacyjną i spełniać wymóg odpowiedniego BMI. Gdy oba te warunki zostały przeze mnie spełnione, miałam spokojnie czekać na miejsce. Telefon zadzwonił pół roku później.

Całe moje leczenie w ośrodkach zamkniętych trwało w sumie prawie dwa lata. Czy mi pomogło? Na pewno to miejsce gdzie odbywała się psychoterapia tak. Natomiast reszta? Bez wątpienia bardzo wpłynęła na moją psychikę i zdrowie. Do niedawna z dużym żalem i ogromnym poczuciem krzywdy myślałam szczególnie o jednym z tych miejsc. Teraz? Teraz wiem, że również dzięki tym kilku miesiącom, spędzonym w tym konkretnym szpitalu psychiatrycznym, jestem tym kim jestem i tu gdzie jestem. A za to „teraz” jestem ogromnie wdzięczna.

* Szpital psychiatryczny, 30.05.2007 r. Dzień 1.

Przeczytaj poprzednie części!
Uwaga – ważne informacje, przeczytaj zanim zastosujesz lub skopiujesz!

Autor

Iwona Wierzbicka
13 maja 2016

Tagi

Pozostaw komentarz

Trzeba się zalogować, aby dodawać komentarze.

Podobne tematy

Pamiętnik Ani – cz.2 – Dlaczego i o czym

Zabójczyni szczęścia i miłości. Złodziejko radości. Dlaczego jesteś taka okrutna? Dlaczego tak bezwzględnie napadłaś na mnie zabierając i zabijając to co najważniejsze? To przez Ciebie straciłam prawie wszystko.....

WIĘCEJ >

Ajwen marzy i realizuje – jak osiągnąć swój cel?

Ostatni czas – to czas nowości, napięcia, pracy, pracy, pracy, bezsenności, ekscytacji, stresów, smutków, radości, euforii, dumy, zadumy, analizy, zmęczenia, nauki, poznawania, doświadczania. Wszystko zaczęło się już dawno, ale niedawno tak bardzo przyśpieszyło. Zaczęło się…

WIĘCEJ >
chandra

7 sposobów na jesienną chandrę

Jesienna aura często zniechęca do działania. Najlepszym ratunkiem wydaje się wtedy koc i ciepły napój. Jak najbardziej jest to czasem potrzebne, ale warto zadbać o to, by takich dni było jak najmniej. Sprawdź nasze sposoby…

WIĘCEJ >

Moje Wizualizacje – Festiwal Inspiracji Opole

Warto mieć marzenia i wierzyć w ich realizację, stawiać sobie cele i pozwolić mózgowi by Cię tam doprowadził. Myśl pozytywnie, wizualizuj, myśl o innych tylko dobrze.

WIĘCEJ >